Obywatelskie stroje żywieckie, bo tak prawidłowo powinno się je nazywać, posiadają wiele różnych motywów roślinnych. Szczególnie wyróżnia się tutaj strój damski, który miał liczne elementy ozdobne w postaci tiulu noszonego na zewnątrz ubioru.

Tiul stał się najbardziej charakterystycznym elementem stroju żywieckiego. Z czasem na tym tiulu dodawano ozdobne elementy. Były to wyłącznie motywy roślinne. Motywy te, można odnaleźć na tiulowych krezach, chustach, krzyżówkach, łoktuszach, fartuchach czy chusteczkach.

Wyszywane motywy roślinne wykonywane były ręcznie. Szyto je za pomocą specjalnych cienkich igieł i wykonywane były za pomocą cienkiej bawełnianej nitki na bawełnianym tiulu.

Popularne motywy roślinne dotyczyły bukietów rumianków, niezapominajek, stokrotek, bratków, goździków, chabrów, liści dębu, winogron czy bluszczu. Tradycja wyszywania motywów roślinnych sięgała aż połowy XVII w.

Publikacją ukazującą w pełni zróżnicowanie strojów kobiecych jak i umieszczanych na nich haftów jest „Zdobnictwo kobiecego stroju żywieckiego” autorstwa Stanisławy Matuszkówny. Publikacja została wydana przez Polską Akademię Umiejętności w 1931 roku.

Zdjęcie nazw poszczególnych motywów z „Zdobnictwo kobiecego stroju żywieckiego”.

Podkreślono tam rozmaitość wyszywanych dzieł, które wykonywano podczas długich zimowych wieczorów. Najbardziej zdobiono motywami kwiatowymi zewnętrzną cześć ubioru. Ubiór z tyloma zdobieniami był ubiorem odświętnym i nie noszonym na co dzień.

Powyższy tekst jak i wybrane zdjęcia został opracowany w oparciu o książkę „Żywiec. Studia i szkice z dziejów miasta.”. Wydawnictwa Muzeum Miejskiego w Żywcu w roku 2018 pod redakcją Doroty Firlej, Przemysława Dyrlaga, Aleksandra Bura.

Przykładowy wzór haftu żywieckiego w tytule: "Zdobnictwo kobiecego stroju żywieckiego" Stanisława Matuszkowa, ilustracje Marji Matuszkowej

Autor: TYMOTKA FOTO

Artykuły z tej kategorii

Strona www stworzona w kreatorze WebWave.